งานนี้จริงๆ ไม่มีอะไร เผามากๆ ไทม์มิ่งก็ไม่เวิร์ก
เป็นงานที่น้องปาร์วาน (ไม่เกี่ยวกะปลาวาฬนะ)
ให้ช่วยปั่นให้หน่อย เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องส่ง แต่ทำไม่ทัน
โจทย์คือแค่มูฟเม้น อะไรยังไงก็ได้ ทำเป็นโฆษณาก็ได้ อะไรประมาณนั้น 15 วินาที
น้องปาร์เป็นหลานรหัสที่ชอบเอาการบ้านมาให้ทำให้ประจำ
โดยส่วนตัว จริงๆ มีนิสัยไม่ค่อยชอบทำการบ้านให้คนอื่น
แต่ส่วนใหญ่น้องปาร์จะชอบเล่นมุขพรุ่งนี้ต้องส่งแล้วทำไม่ทัน
ก็เลยต้องทำให้มันอยู่ดี
ชิ รู้ทัน
view VDO > CS4 in CMM@KMUTT
こんにちは!
Kon Ni Chi Wa
ไปญี่ปุ่นมา พูดภาษาไทยไม่เป็นแล้ว (มากไปปะ?)
จริงๆ แล้่วไปแค่ 3 วัน
เนื่องในโอกาสผ่านเข้ารอบงานประกวดแผนธุรกิจเพื่อสังคมแบบงงๆ
ชื่อโครงการ i-Care ของ MQDC (บ้านแมกโนเลีย)
ที่บอกว่างงๆ ก็เพราะว่างานนี้เข้าไปช่วยเค้าทำแบบไม่ทันตั้งตัว
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีรางวัลอะไร (หรือว่ารู้แต่จำไม่ได้แล้วก้อไม่รู้)
เอาเป็นว่า ไม่รู้ ไม่รู้ อะไรทั้งนั้น
รู้แค่ว่าทำอะไรซักอย่าง เกี่ยวกับบ้านพักคนชรา หรือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
เคยคิดอยากทำอะไรแบบนี้มานานแล้ว
แต่ไม่มีโอกาส และไม่มีแรงมากพอมากระตุ้นความขี้เกียจของตัวเอง
พอมีโอกาส ก็เลยทำ ทำ ทำ ทำ ถึงแม้ตอนเข้ามาทำจะเป็นส่วนที่เป็นการ
ซัพพอร์ตไปแล้ว ไม่ได้เป็นคีย์หลักๆ แต่ก็งานถนัดอยู่นะ เรื่องซัพพอร์ตๆเนี่ย
และอีกประมาณสองสัปดาห์ พี่ที่เป็นหัวหน้าทีมก็โทรมา
บอกว่าได้ไปญี่ปุ่น
ความคิดแว่บแรกคือ ญี่ปุ่นอะไรวะ
อ๋อคือผ่านเข้ารอบ 5 ทีมของโครงการนี้
เค้าจะพาไปทัศนศึกษาที่ญี่ปุ่น
และก็ได้ไปญี่ปุ่นแบบงงๆ เพิ่งกลับมาเมทื่อวานนี้ โดยปริยาย
(ปริยายแปลว่าอะไร?)
ขอสรุปรวบยอดสั้นๆ (หรือไม่สั้น) เพราะว่าแอบนั่งพิมพ์เวลางาน
ตอนนี้เข้ามาฝึกงานอยู่ TBWA อีกครั้งแล้ว
แต่รู้สึกไม่เหมือนฝึกงาน เป็นการทัศนศึกษางานมากกว่า
แล้วก็แลกเปลี่ยนด้วยบางสิ่งบางอย่างตามสมควร
ญี่ปุ่นเป็นประเทศเจริญแล้ว เพราะฉะนั้น สิ่งแวดล้อมต่างๆ
ทั้งที่เป็นธรรมชาติ และมนุษย์สร้างขึ้น
ก็เลยดูเข้ากัน ดูเจริญไปซะหมด
การออกแบบต่างๆ ดูมีเมนหลักเป็นความปลอดภัย หรือ
คุณภาพชีวิตของคน
บ้านเมืองสะอาดตา คนรักษาระเบียบวินัย
ทั้งการเข้าแถว ตลอดจนถึงการจราจร
แต่โดยรวมแล้ว เรากลับรู้สึกว่า ความเป็นไทยเจ๋งกว่าเยอะ
ญี่ปุ่นมีทุกอย่างที่คนควรใช้เพื่อบางอย่างบางอย่าง
ยกเว้นวิญญาณ
เราจะเห็นร่างไร้วิญญาณ เหมือนเป็นไซบอร์ก
เดินเต็มถนนไปหมด
เหมือนทุกอย่างถูกเซ็ตขึ้น และทุกคนก้อต้องเดินตามวิถีทางแบบนั้น
อาจเป็นเพราะชีวิตถูกปลูกฝังให้ต้องเร่งรีบในการพัฒนา
ญี่ปุ่นในอนาคต คงมีชีวิตชีวามากกว่านี้
แต่เมืองเค้าสะอาดจริงๆครับ ไปอยู่มา 3 วัน นับขยะที่
อยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่ได้ไม่ถึง 10 ชิ้นเลย
สำหรัลสามวันนี้ ได้ประสบการณ์ใหม่ๆมากมาย ได้ไอเดียและแรงบันดาลใจ
ที่เปลี่ยนวิธีคิด หรือสิ่งที่อยากจะทำได้อีกเยอะเลยเชียว
จากที่ทำงานซัพพอร์ตทางด้านเอนเตอร์เทนเมนต์มาตลอด
ได้เห็นมุมมองต่างๆ ที่เจาะลึก..
ไม่สิ ต้องเรียกว่าย้อนกลับไปมองที่ชีวิตจริงๆ มากกว่า
นึกถึงเรื่องคุณตาตกปลา กับนักธุรกิจ
ที่สุดท้ายเราจะต้องการอะไรอีก
หากมีความสุขอยู่บนความพอดี
ขอบคุณพี่พงศ์ ที่ให้โอกาสทำอะไรดีๆ แบบงงๆ
ขอบคุณเพื่อนๆในทีมทุกคน
และขอโทษด้วย ถ้าทำอะไรล่วงเกิน
พี่ก๊อก พี่ปู พี่พงศ์ พี่ยุ้ย ทีมเราคูลมากๆ
ยินดีที่ได้รู้จัก และได้ร่วมงานกัน
รวมถึงพี่ๆ เพื่อนๆ ทีมอื่น และพี่ๆจากบริษัทเฌอแตมแทรฟวึ่ลด้วยนะ
รู้สึกแปลกดี ที่เพิ่งรู้จัก แต่ได้ไปเดินเล่นต่างแดนด้วยกันซะแล้ว
แปลกไปเปล่าวะ?
ปล. อันที่จริง อยากให้ MQDC เอาเงินรางวัลรอบชิง
ไว้เป็นค่าไปเที่ยวที่ไหนก็ได้อีกซักที่ในประเทศ
หรือจะเป็นค่ามีตติ้ง หลังจบงาน
ส่วนงานนี้ ก็เบลนด์ไอเดียทุกคนมาใช้ไปเลยดีกว่า
ไม่ต้องมีใครแพ้ ใครชนะ
แต่ถึงยังไง ก็อยากให้เป้าหมายที่วางไว้เกิดขึ้นจริง
แค่นั้นก็รู้สึกชนะไปได้ขั้นนึงแล้ว
โนะ?
อ้ะ ไปดูรูปดีกว่า
http://www.bndexperimental.com/littlemee/photo/20080903_japan
เรียน “รุ่นพี่สื่อมวลชน” ทุกท่าน เนื่องจากทาง mad house training center เล็งเห็นว่าในเมืองไทยเรานั้นยังขาดแคลนการฝึกสอนด้านนิตยสารอย่างน่าเป็นห่วง ทางเราจึงได้จัด workshop เกี่ยวกับนิตยสารขึ้นมา โดยคาดหวังให้ “คนรุ่นใหม่” ที่สนใจอยากเข้ามาในวิชาชีพนี้ ได้เตรียมความพร้อม สามารถรับมือกับการทำงานนิตยสารในปัจจุบันได้อย่างเท่าทัน ถึงแม้ทีมงานของเราอาจจะไม่ได้มีประสบการณ์มากมาย แต่ขอรับรองด้วยความจริงใจว่า เรามิได้มีเจตนาดูถูกวิชาชีพนี้ว่าเป็นสิ่งง่ายดาย ในทางตรงข้าม สิ่งเราพยายามอยู่ก็เพื่อต้องการบอกให้ “คนรุ่นใหม่” ได้ตระหนักในความเหนื่อยยากนี้ เพื่อในอนาคตเราจะได้มีสายเลือดใหม่ที่ “ตั้งใจจริง” เข้ามาช่วยหล่อเลี้ยง และพัฒนาวงการนิตยสารสืบต่อไป
สุดท้ายนี้หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้รับความอนุเคราะห์ประชาสัมพันธ์ข่าวสาร และได้รับคำชี้แนะจากทุกท่าน
ขอขอบคุณจากใจจริง
หมายเหตุ : หากมีข้อสงสัยใด ๆ เกี่ยวกับรายละเอียดของโครงการนี้ โปรดติดต่อกับ คุณ ณัฐวัจน์ สุจริต โทร 086-905-9538
madhouse, 69/7 ถ.พญาไท ราชเทวี กรุงเทพฯ 10400 โทร. 02-251-1000 / แฟ็กซ์ 02-251-1122 (www.arthousegroups.com)
Happy Birthday my Boss :)
แก๊ดเจ๊ทใหม่ฉลองเงินเดือนออก
อยากได้มานานแล้วครับกล้องดิจิตอลเล็กๆซักตัว
ที่ผ่านมาต้องแบก Canon DSLR Rebel
หรือที่รู้จักกันในโค้ด 300D มาตลอด
ซึ่งในบางครั้ง มันไม่จำเป็น และไม่สะดวก
ที่จะต้องแบกกล้องอันใหญ่ๆ ทำให้ต้องมีกระเป๋ากล้อง
หรือเป้ใหญ่ๆเพิ่มอีกใบ
ทั้งๆที่เราไปแค่เดินสยาม แล้วพอดีอยากถ่ายรูปชิว
ก็เลยอยากได้กล้องดิจิตอลเล็กๆซักตัว ไม่ต้องดีเว่อมาก
แต่ก็ไม่ถึงกับแย่เกินไป
คือยังไงเราก็ใช้โฟโต้ชอปเป็นล่ะวะ ห้าๆๆๆ
และแล้ววันนี้ก็มาถึงครับ
วันที่มีตังซื้อกล้องซักตัวซะที
หลังจากเทียบหลายรุ่นในงบประมาณที่คิดไว้ในใจแล้ว
ก็มาลงตัวที่ตัวนี้แหละครับ
Ricoh Caplio R7
ข้อดีของรุ่นนี้คือออพติคอลซูมเจ็ดเท่า
ช่วงเลนส์ 28-200mm
CCD 8.2 Megapixels
และที่เด็ดสุดคือระยะมาโคร 1 cm โคตรชัดเลยครับ
ถ่ายของเล่นที่สะสมไว้ได้สบายๆ (อ๋อเหตุผลนี้เองสินะ)
ฟังก์ชั่นอื่นๆนอกนั้นก็คล้ายๆกับฟังชั่นอินเทรนๆ
ที่มีในกล้องดิจิตอลทั่วๆไปในตอนนี้ครับ
ไม่ว่าจะเป็นระบบโฟกัสใบหน้า
กันสั่น จอใหญ่ๆ อะไรเทือกๆนั้น
ก็ต้องลองดูว่า Ricoh จะลบภาพจำของยี่ห้อโซนี่ แคนน่อน
นิค่อน ซัมซุง ที่ทำตลาดกล้องดิจิตอลคอมแพ็คอยู่ในปัจุบันนี้ได้รึเปล่า
ยินดีต้อนรับของเล่นชิ้นใหม่สู่ห้องรกๆของฉัน
Fender 70s Stratocaster Olympic White
(ถ้าจำไม่ผิด รู้สึกจะเป้นรุ่นที่พี่เสกโลโซเล่นอยู่ประจำ)
รุ่นนี้ฉันชอบมาก ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ไม่มีปัญญาซื้อ
ถอยอันจิ๋วๆมาก่อน งานของญี่ปุ่นเค้า
แต่งานเค้าละเอียดละเมียดละไมดีนะ
อะดูรูป
(ถือโอกาสลองของเล่นติดกล้องอันใหม่ ซิกม่าฟิชอายฟิกซ์เลนส์ 180 องศา)
จริงๆซื้อแจ๊สเบสกีตาร์มาอีกตัว ไว้พรุ่งนี้จะลองเอาโคมไฟมาส่องถ่ายดีๆ
นี่ใช้แสจากแลปท้อปเอาเลย – -”
อะแถมรูปห้องรกๆ ณ ปัจจุบัน
กลับมาแล้ว กลับมาเขียนบล็อกอีกครั้ง
อันที่จริงก็ไม่ได้หายไปไหนหรอก ยังเขียนๆอยู่เรื่อยๆเหมือนเดิม
แต่พอดีเกิดเอ๊กซิเด้นท์บล็อกเก่าล่มทั้งโฮสต์เลยและยังไม่มีวี่แววว่ามันจะกลับมา
อีกทั้งยังไม่เคยแบ๊คอัพไว้เลยด้วยก็เสียดายกันไป….
ที่ผ่านมาก็นั่งเล่นไฮไฟว์ไปวันๆ ถ่ายรูปเล่นไปวันๆ
หาแรงบันดาลใจใหม่ๆไปวันๆ
ทุ่มเทกับความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ใครซักคนให้มากที่สุดเท่าที่จะให้ได้
ก่อนที่ทุกอย่างจะไม่มีโอกาสได้หวนคืนมาอีก
และทำใจเผื่อว่าอาจไม่ได้มีโอกาสทำแบบนี้กับคนนี้อีกตลอดไปเมื่อไหร่ก็ได้…
แรงบันดาลใจเกิดขึ้นทุกวัน
แต่ยังไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไรดี
หลากหลายเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
สองเดือนมานี้ รู้สึกว่าชีวิตมีรสชาติจริงๆ
|
