こんにちは!
Kon Ni Chi Wa

ไปญี่ปุ่นมา พูดภาษาไทยไม่เป็นแล้ว (มากไปปะ?)
จริงๆ แล้่วไปแค่ 3 วัน
เนื่องในโอกาสผ่านเข้ารอบงานประกวดแผนธุรกิจเพื่อสังคมแบบงงๆ
ชื่อโครงการ i-Care ของ MQDC (บ้านแมกโนเลีย)

ที่บอกว่างงๆ ก็เพราะว่างานนี้เข้าไปช่วยเค้าทำแบบไม่ทันตั้งตัว
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีรางวัลอะไร (หรือว่ารู้แต่จำไม่ได้แล้วก้อไม่รู้)
เอาเป็นว่า ไม่รู้ ไม่รู้ อะไรทั้งนั้น
รู้แค่ว่าทำอะไรซักอย่าง เกี่ยวกับบ้านพักคนชรา หรือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
เคยคิดอยากทำอะไรแบบนี้มานานแล้ว
แต่ไม่มีโอกาส และไม่มีแรงมากพอมากระตุ้นความขี้เกียจของตัวเอง
พอมีโอกาส ก็เลยทำ ทำ ทำ ทำ ถึงแม้ตอนเข้ามาทำจะเป็นส่วนที่เป็นการ
ซัพพอร์ตไปแล้ว ไม่ได้เป็นคีย์หลักๆ แต่ก็งานถนัดอยู่นะ เรื่องซัพพอร์ตๆเนี่ย

และอีกประมาณสองสัปดาห์ พี่ที่เป็นหัวหน้าทีมก็โทรมา
บอกว่าได้ไปญี่ปุ่น
ความคิดแว่บแรกคือ ญี่ปุ่นอะไรวะ
อ๋อคือผ่านเข้ารอบ 5 ทีมของโครงการนี้
เค้าจะพาไปทัศนศึกษาที่ญี่ปุ่น

และก็ได้ไปญี่ปุ่นแบบงงๆ เพิ่งกลับมาเมทื่อวานนี้ โดยปริยาย
(ปริยายแปลว่าอะไร?)

ขอสรุปรวบยอดสั้นๆ (หรือไม่สั้น) เพราะว่าแอบนั่งพิมพ์เวลางาน
ตอนนี้เข้ามาฝึกงานอยู่ TBWA อีกครั้งแล้ว
แต่รู้สึกไม่เหมือนฝึกงาน เป็นการทัศนศึกษางานมากกว่า
แล้วก็แลกเปลี่ยนด้วยบางสิ่งบางอย่างตามสมควร

ญี่ปุ่นเป็นประเทศเจริญแล้ว เพราะฉะนั้น สิ่งแวดล้อมต่างๆ
ทั้งที่เป็นธรรมชาติ และมนุษย์สร้างขึ้น
ก็เลยดูเข้ากัน ดูเจริญไปซะหมด
การออกแบบต่างๆ ดูมีเมนหลักเป็นความปลอดภัย หรือ
คุณภาพชีวิตของคน
บ้านเมืองสะอาดตา คนรักษาระเบียบวินัย
ทั้งการเข้าแถว ตลอดจนถึงการจราจร

แต่โดยรวมแล้ว เรากลับรู้สึกว่า ความเป็นไทยเจ๋งกว่าเยอะ
ญี่ปุ่นมีทุกอย่างที่คนควรใช้เพื่อบางอย่างบางอย่าง
ยกเว้นวิญญาณ
เราจะเห็นร่างไร้วิญญาณ เหมือนเป็นไซบอร์ก
เดินเต็มถนนไปหมด
เหมือนทุกอย่างถูกเซ็ตขึ้น และทุกคนก้อต้องเดินตามวิถีทางแบบนั้น
อาจเป็นเพราะชีวิตถูกปลูกฝังให้ต้องเร่งรีบในการพัฒนา
ญี่ปุ่นในอนาคต คงมีชีวิตชีวามากกว่านี้ 

แต่เมืองเค้าสะอาดจริงๆครับ ไปอยู่มา 3 วัน นับขยะที่
อยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่ได้ไม่ถึง 10 ชิ้นเลย

สำหรัลสามวันนี้ ได้ประสบการณ์ใหม่ๆมากมาย ได้ไอเดียและแรงบันดาลใจ
ที่เปลี่ยนวิธีคิด หรือสิ่งที่อยากจะทำได้อีกเยอะเลยเชียว
จากที่ทำงานซัพพอร์ตทางด้านเอนเตอร์เทนเมนต์มาตลอด
ได้เห็นมุมมองต่างๆ ที่เจาะลึก..
ไม่สิ ต้องเรียกว่าย้อนกลับไปมองที่ชีวิตจริงๆ มากกว่า
นึกถึงเรื่องคุณตาตกปลา กับนักธุรกิจ
ที่สุดท้ายเราจะต้องการอะไรอีก
หากมีความสุขอยู่บนความพอดี

ขอบคุณพี่พงศ์ ที่ให้โอกาสทำอะไรดีๆ แบบงงๆ
ขอบคุณเพื่อนๆในทีมทุกคน
และขอโทษด้วย ถ้าทำอะไรล่วงเกิน
พี่ก๊อก พี่ปู พี่พงศ์ พี่ยุ้ย ทีมเราคูลมากๆ
ยินดีที่ได้รู้จัก และได้ร่วมงานกัน

รวมถึงพี่ๆ เพื่อนๆ ทีมอื่น และพี่ๆจากบริษัทเฌอแตมแทรฟวึ่ลด้วยนะ
รู้สึกแปลกดี ที่เพิ่งรู้จัก แต่ได้ไปเดินเล่นต่างแดนด้วยกันซะแล้ว
แปลกไปเปล่าวะ?

ปล. อันที่จริง อยากให้ MQDC เอาเงินรางวัลรอบชิง
ไว้เป็นค่าไปเที่ยวที่ไหนก็ได้อีกซักที่ในประเทศ
หรือจะเป็นค่ามีตติ้ง หลังจบงาน
ส่วนงานนี้ ก็เบลนด์ไอเดียทุกคนมาใช้ไปเลยดีกว่า
ไม่ต้องมีใครแพ้ ใครชนะ

แต่ถึงยังไง ก็อยากให้เป้าหมายที่วางไว้เกิดขึ้นจริง
แค่นั้นก็รู้สึกชนะไปได้ขั้นนึงแล้ว

โนะ?

อ้ะ ไปดูรูปดีกว่า
http://www.bndexperimental.com/littlemee/photo/20080903_japan