ยินดีต้อนรับของเล่นชิ้นใหม่สู่ห้องรกๆของฉัน
Fender 70s Stratocaster Olympic White
(ถ้าจำไม่ผิด รู้สึกจะเป้นรุ่นที่พี่เสกโลโซเล่นอยู่ประจำ)
รุ่นนี้ฉันชอบมาก ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ไม่มีปัญญาซื้อ
ถอยอันจิ๋วๆมาก่อน งานของญี่ปุ่นเค้า
แต่งานเค้าละเอียดละเมียดละไมดีนะ
อะดูรูป
(ถือโอกาสลองของเล่นติดกล้องอันใหม่ ซิกม่าฟิชอายฟิกซ์เลนส์ 180 องศา)
จริงๆซื้อแจ๊สเบสกีตาร์มาอีกตัว ไว้พรุ่งนี้จะลองเอาโคมไฟมาส่องถ่ายดีๆ
นี่ใช้แสจากแลปท้อปเอาเลย – -”
อะแถมรูปห้องรกๆ ณ ปัจจุบัน
วันนี้คิดจะเอากะปู๊ดที่เคยทำๆไว้ มาเรียงๆ แล้วปริ๊นแผ่นใหญ่ๆมาแปะห้อง
เรียงไปเรื่อยๆ โอ้โห ทำไมมันเยอะจังวะ!
นี่ยังรอของที่จับจองกันไว้ ยังไม่ได้ทำให้อีกนะเนี่ย
การบ้านโฆษณาภาควิชาที่เรียนอยู่
(มัลติมีเดีย พระจอมเกล้าธนบุรี)
หลวมตัวไปช่วยกลุ่มสีดาทำ จนเข้าไปทำเองเกือบหมดเลย ฮ่าๆๆ
พากษ์เสียงเองด้วยนะ อายโคด เสี่ยวโคด
ถ่าย + ตัดต่อ วันเดียวครับ เชิญชม
หากเป็นเด็ก Com Sci. กะ Fine Arts มาดู
โปรดอย่าเคืองกันเลยนะคับ ขำๆนะขำๆ
ปล. เมื่อคืนว่างจัด นั่งอัพงานวีดีโอในเครื่องขึ้นเว็บ dailymotion เล่นๆ
อัพไปอัพมา โอ้โห เราเคยทำงานวีดีโอมาสิบกว่าชิ้นเชียวหรอเนี่ย ตื่นเต้นว่ะ
ไปดูได้ที่
คลิกเบาๆนะ
เติมจินตนาการไปกับทุกๆกิจกรรมอย่างไม่ขาดสาย
ลอรีเอะช่วยคุณได้ค่ะ
ทำเล่นๆขำๆ ถ่ายวันนึง ตัดต่อวันนึง หึหึ
ขอบคุณเอมิจังนางเอกสุดน่ารัก ที่่สั่งให้ทำอะไรก็ทำ.ที่แขวนฉากของน้องวี.
ป้าที่ขายผ้าให้ถูกๆที่ดิโอลสยาม.เพลงของซินดี้ซุย.คอมพิวเตอร์ของฉัน.
และผู้ชมทุกคน
ปล. งานนี้ส่งประกวดขำๆด้วย ให้เป็นพอร์ตของเอน่ะ
ไปช่วยกันโวตได้ที่
คลิกสิยะ!
ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์นั่งสมัครแล้วโวตให้กระผมครับ
คืนนี้หัวใจของฉันสับสน และสั่นระรัวไปหมด
ไม่ใช่แค่คืนนี้หรอก ฉันรู้สึกแปลกๆแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
แทบจะรู้สึกทุกครั้งที่คิดถึงเธอเลยก็เป็นได้
ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนไม่คิดถึง แต่ไอ้ความรู้สึกแบบนี้ มันเพิ่งเกิดขึ้น หลังจากคืนนั้น…
กลางดึกคืนหนึ่งเมื่อสองสามวันก่อน
ขณะที่เธออยู่ที่บ้านของฉัน
ตามจริงแล้ว ฉันแค่เพียงบันทึกเรื่องราวเหล่านี้ไว้
เป็นความทรงจำที่ดีและสวยงามของฉันเท่านั้นนะ
คนอื่นๆที่เข้ามาอ่าน ไม่ต้องอ่านไม่ต้องสนใจก็ได้
ฉันคิดว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องธรรมชาติซึ่งใครๆก็มีโอกาสทำมันทั้งนั้น
ฉันลังเลและตัดสินใจอยู่นานพอสมควรว่าจะอัพลงบล็อกนี้ดีไหม
เพราะมันก็เป็นเรื่องน่าอายเหมือนกัน ในสภาพสังคมของประเทศนี้
การทำอะไรแบบนี้ในวัยแบบนี้ อาจไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่นัก
แต่ตอนนี้ฉันไม่แคร์แล้ว ไม่สนใจอะไรแล้ว
ฉันจะเล่าให้หมด ถึงประสบการณ์ครั้งแรก ครั้งนี้ของฉัน…
วันนี้ (11 ตุลาคม) กลางดึกคืนนี้ เธอนอนอยู่ในห้องเล็กๆ รกๆ ของฉัน
ตากอากาศเย็นๆสบายๆจากเครื่องปรับอากาศอย่างสบายใจ
อยู่ๆ ฉันก็เกิดหน้ามืดและฟุ้งซ่านอะไรก็ไม่รู้ขึ้นมา…
หัวใจของฉันเต้น สั่นระรัว อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
โอเค มันอาจเคยเกิดมาบ้างแล้ว เวลาฉันจ้องมองเธอ
แต่สตีสัมปชัญญะต่างๆยังกุมความรู้สึกของฉันไว้ได้อยู่
แต่วันนี้ ตอนนี้…สติของฉันไม่รู้หายไปไหนหมด
ฉันยอมรับว่ารู้สึกหน้ามืดเล็กๆ
และต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อผ่อนคลายอวัยวะส่วนนั้นของฉันได้แล้ว
เธอที่กำลังหลับตาพร้ิมอยู่ตรงนั้น กับสิ่งห่อหุ้มบางๆ
แต่ก็ไม่บางขนาดเห็นอะไรต่อมิอะไรใต้นั้นได้หรอก
เธอคงเป็นที่พึ่งสุดท้ายของฉันในเวลานี้
ฉันลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่ฉันก็ห้ามอารมณ์ของฉันไว้ไม่อยู่
ฮอร์โมนของฉันพลุ่งพล่าน ราวกับว่ามันรอวันนี้มานานแสนนาน
ฉันตรงเข้าไปหาเธอ ใช้มือหนึ่งลูบไล้ลำตัวของเธอ
อีกมือเตรียมอุปกรณ์สำคัญ ที่ฉันเตรียมไว้ไม่ไกลจากตัวเองในตอนนั้นเท่าไหร่นัก
ฉันมีสิ่งนี้มานานแล้ว และไม่นึกเลยว่าจะได้มีโอกาสใช้มัน
ตัวฉันสั่นไปหมด เหงื่อไหลซึม ตื่นเต้น กลัวๆกล้าๆ
สมองสั่งการไม่ทัน หัวใจสับสน
ฉันพยายามรวบรวมสติ และคิดถึงคำบอกเล่าถึงวิธีการจากคนอื่นมาบ้าง
หรือที่เคยได้เห็นจากอินเตอร์เน็ท
พยายามรวบรวมข้อมูลเหล่านั้น และกลั่นกรองมาเป็นวิธีของตนเอง
เอาวะ คนอื่นทำได้ ฉันก็ต้องทำได้
เธอยังนอนสลบสไลอยู่ หรือว่าเธอตื่นแล้วแต่แกล้งหลับต่อกันแน่นะ
มือที่โอบกายเธอเริ่มสั่นเทา และมีเหงื่อเต็มมือไปหมด
ฉันค่อยๆใช้อีกมือทำการติดตั้งอุปกรณ์ ‘สิ่งนั้น’ ให้เรียบร้อย
ฉันค่อยๆบรรจงอุ้มเธอ เธอคงเริ่มรู้สึกตัวแล้ว
ฉันกดหัวของเธอไปที่ ‘ตรงนั้น’ ที่ฉันเตรียมไว้ ไม่เบาและไม่แรงเกินไป
เธอให้การตอบรับอย่างดี และแม่นยำ
ฉันรู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง ฉันไม่นึกเลยว่ามันจะง่ายดายอย่างนี้
อาจเป็นเพราะเธอเข้าใจฉัน และฉันเข้าใจเธอ
เราโต้ตอบสลับกันไปมา เปลี่ยนท่าทางหลายครั้ง
บางครั้งเธอก็ทำฉันเจ็บ บางครั้งฉันก็ทำเธอเจ็บ
หลายคนเคยบอกไว้ว่า แรกๆก็อย่างนี้แหละ ต้องมีเจ็บบ้างเป็นเรื่องธรรมดา
ทำบ่อยๆไป ก็จะจับจังหวะได้เอง และเจ็บน้อยลง
แต่ในระหว่างที่เจ็บนั้น ฉันกลับมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
อาห์..เธอช่างเร่าร้อนเหลือเกิน
ฉันพลิกตัวเธอเป้นท่าสุดท้ายอีกครั้ง และขยับเร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น
และก็มาถึงจุดสุดท้าย และ อ้าาาาาาห์…………
ฉันร้องเสียงดังด้วยความดีใจ ภูมิใจ และสุขใจ…..
ที่ทั้งฉันและเธอเสร็จภารกิจพร้อมกัน…
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แด่…ไข่ดาวจานแรกของฉัน
ขอบคุณที่ติดตาม
อะไปดูรูปไข่ดาวเน่าๆจานแรกของผมได้ที่นี่
(มันมีสองฟอง ทับกันอยู่นะ เลยดูเละๆ)
ปล. ขอบคุณเอมิจังที่สอนทำเมื่อวันก่อน
น่าอายจังเลย เพิ่งทำไข่ดาวเป็น โตจนเป็นควายแล้ว ห้าๆ
น้ำมันกระเด็นใส่ด้วย เจ็บเป็นบ้า
อยู่ๆก้อคิดออกมาได้เท็กซ์อีโมชั่นรูปแรด rhinoceros = ['.^.'] พอไหวปะ?
สองวันมานี้ เหนื่อยโคตรๆครับ
นั่งปั่นงานไฟน่อลโปรเจกวิชาภาษา Java
เค้าให้ทำระบบที่สร้างขึ้นบน JSP (Java Server Page)
(ใช้คำศัพท์ดูมีความรู้ดีไหมครับ)
เรื่องของเรื่องก็คือว่า ผมตกลงกันแล้วว่าผมขอทำแค่ตัวเว็บที่เป็นส่วนของการดีไซน์
และออกแบบส่วนของโค้ดไม่ขอยุ่งนะจ๊ะ
แต่บังเอิญว่า ไม่มีไคเซียนๆเรื่องโค้ดซักเท่าไหร่
แล้วมันก็ยากกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ
สุดท้ายก็เลยมาช่วยๆกันทำกันหมดเลย (เกือบ) ทั้งกลุ่ม
(กลุ่มผมมี’ก้อนหิน’ด้วยครับ)
ตั้งศูนย์บัญชาการกันที่บ้านของโตร่า
ช็อตแรก ก็คือมีแค่พวกผมสี่คน คือโตร่า แป๋ม ปูเป้ และผม
เริ่มทำกันประมาณสามทุ่มทำๆไปซักระยะ
ก็มีอีกกลุ่มมานั่งทำด้วยกัน คือชิโร่ กะฮอค
เอ้ามั่วๆ ช่วยๆกันไป บรรยากาศโอเคเลยครับ
คิดถึงสมัยปีหนึ่ง ตอนปั่นงานเกมกระดาน
ได้เห็นภาพที่เพื่อนๆช่วยๆกันหลายๆกลุ่ม จนไม่รู้ว่าใครอยู่กลุ่มใคร
แต่ติดที่ว่าง่วงนอนไปหน่อย (หรือไม่หน่อย)
พอดีคืนก่อนหน้านั้นก็หาข้อมูลทำเปเป้อเกือบเช้าเหมือนกัน
สุดท้ายก็เลยได้ไปช่วยในส่วนของโค้ดดิ้งบ้าง
ช่วยๆกันกะโตร่า (จริงๆก็ช่วยกันหมดน่ะแหละ)
คือตัวผมเนี่ย ทำไม่เป็นเลยครับ
แต่พอจะอ่านโค้ดออก ว่ามันหมายถึงไรยังไง
เพราะเคยเขียนเว็บด้วยภาษา html ล้วนๆมาก่อน
สำหรับ JSP ก็เลยเหมือนเป็นตัวที่อัพเกรดขึ้น แต่ซินแทคต่างๆยังคุ้นๆตา
แต่มันก็ยากอยู่ดีแหละวะ!
ขอระบายกับเหตุการณ์ร้ายๆที่เกิดขึ้นหน่อยครับ
แค่เครื่องหมายปีกกาตัวเดียว ทำผมเสียเวลาไปห้าชั่วโมงครับ
ห้าชั่วโมงจริงๆครับ
คือว่าคอมไพล์โค้ดมันเออเร่อแล้วก็นั่งหา นั่งแก้ แก้แล้วแก้อีก ก้ยังติดเออเร่อ
สุดท้ายมาเจอที่ว่า มีเครื่องหมายปีกกา ({) เกินมาตัวนึงครับ…….
มีเหตุการณ์แนวๆนี้เกิดขึ้นเรื่อยๆ
สแลทตัวเดียว เสียไปสิบนาที
ฟันหนูตัวเดียว เสียไปครึ่งชั่วโมง
โอยๆๆๆๆๆ
แล้วทุกอย่างก้อมาเสร็จกันแบบเด๊ดไลน์สุดๆ
ถึงกับต้องวิ่งจากบ้านนั่งมอไซค์ไปพรีเซ๊นกันเลยทีเดียว
และก็ได้คะแนนเต็มมาครับ ^^V
ขอบคุณเพื่อนๆในกุล่มทุกคน”ที่ช่วยกันทำครับ”
ขอบคุณอาจารย์ ขอบคุณค้วง ชิโร่ ฮอค ใหญ่
ขอบคุณเอมิจังที่เป็นใจบันดาลแรงให้ถ่างตาทำงานได้ต่อไป
ขอบคุณๆๆๆๆ
จากเอนทรี่ที่ผ่านมา มีเพื่อนๆหลายคนอยากให้ทำกะปู๊ดให้
ปล. ติดตามกะปู๊ดคาแร็คเตอร์ของเพื่อนๆที่รีเควสไว้ได้ที่เอนทรี่นี้เรื่อยๆครับ
ว่างทำเมื่อไหร่ จะมาอัพเดทให้เรื่อยๆ
experimetal visual vdo art for ‘Long Live the Magazine’ exhibition
เป็นวีดีโออาร์ตที่ไปเปิดงานปิดตัว You Are Here Magazine
โดยเอาฟุตเตจที่ถ่ายไว้สำหรับทำหนังสั้น มาตัดต่อยำๆรวมกัน
จริงๆแล้วทำไว้เป็นแนวตั้ง พออัพโหลดยูทิ้วบ์มันก็ทรานสฟอร์มให้เสร็จสรรพเลย(ใจดีจัง)
ก็เลยออกมายืดอย่างที่เห็น ลองจินตนาการว่ามันหดเข้ามาเป็นแนวตั้งดูนะ ห้าๆ
|
